 |
|
Zijgevel van een flatgebouw met afbeelding van Ché Guevara, onderweg naar Santa Clara |
|
Cuba, de parel van de Cariben. Land van zon, salsa, de beste rum en de beste sigaren, maar ook het land van Fidel Castro die tegelijkertijd geliefd en gehaat is: voor de één belichaamt hij de communistische antichrist, voor de ander is hij de ware Robin Hood van de derde wereld. Fidel, de levende legende, en zijn compaan Ché Guevara, de gesneuvelde held, oefenen nog steeds op velen een betovering uit met hun droom van de 'Nieuwe mens' die overal ter wereld zou moeten opstaan. Een mens die onzelfzuchtig, solidair en revolutionair is en niet langer uit op materiële voordelen. Een mooie droom, maar moeilijk te realiseren. Cuba is volgens mij het enige land dat daar min of meer in geslaagd is. De mensen zijn arm maar gelukkig met een enorme levensvreugde. De Cubanen houden ondanks alles van hun land. Maar de komst van het toerisme maakt veel kapot. Al ben ik dan zelf dankbaar dit prachtige land te mogen bezoeken, toch brengen wij met onze luxe hen in de verleiding. Zolang iedereen gelijk is, wordt de armoede niet als een schande of hinderlijk ervaren. De buurman is even arm. Maar toch merk je al een verschil in stand, door de "gelukkigen" die vanwege het toerisme of familie in Amerika aan de begeerde dollars geraken, waardoor ze zich wat meer dan een ander kunnen permiteren. Het zal dus niet zo lang meer duren of het socialisme verliest hierdoor zijn kracht. Het schrille contrast tussen de wereld van de luxueuze hotels en de levensomstandigheden van de Cubanen zelf is het grootst in badsteden als Varadero, waar in de hotels de buffetten overladen zijn met spijzen en heerlijkheden. De Cubanen hebben de buikriem steeds strakker moeten aanhalen. De rekken van de pesowinkels, waar ze met hun rantsoenboekje (libreta) boodschappen doen, zijn meestal leeg. Op een bord staat wat er te krijgen is met het toegelaten rantsoen per persoon. Weliswaar krijgen alle Cubanen dezelfde, zeer lage lonen en ouderdomsvoorzieningen en kunnen ze rekenen op gratis culturele en onderwijsvoorzieningen en medische verzorging. De kosten voor huisvesting, water en elektriciteit, het openbaar vervoer en primaire levensbehoeften worden sterk gesubsidiëerd waardoor het leefbaar is voor iedereen. Hetgene waar het hen het meeste aan ontbreekt is kleding, waaronder vooral schoeisel. Neem als je naar Cuba gaat dan ook wat extra oude spullen mee. Je zal er menige Cubaan gelukkig mee maken. Maar vooral het goede humeur van de Cubanen werkt aanstekelijk. Muziek is hun voornaamste dagelijks brood en voor je het weet wordt je spontaan uitgenodigd voor een dansje. Overal kom je groepen tegen die voor een dollar, maar vooral voor hun eigen plezier, muziek maken. Met de tranen in de ogen zing je al snel mee met het lied ter ere van Ché Guevara 'Hasta siempre commandante' en zing je uit volle borst mee met het overbekende volksliedje 'Guantanamera'. Om mijn inleiding over Cuba af te sluiten herhaal ik de woorden van Ché in zijn laatste brief aan Fidel: ...woorden kunnen niet uitdrukken wat ik voel en het is de moeite niet waard velletjes papier vol te kladden. Beleef en ontdek het dus zelf... |
