Casablanca

Ontwakende winkelstraat

Rond 6:45u sta ik uiteindelijk op na een onrustige nacht. Een beetje onwennig nog met het "wie gaat nou eerst en voor hoe lang" gevoel, loop ik op mijn tenen tot bij de badkamer. Maar de deur openen op zich klinkt alsof heel het gebouw ervan wakker wordt. Ik probeer zo stil mogelijk te zijn omdat ik denk dat Annemiek nog slaapt, maar alles maakt zoveel lawaai: het douchen, het tandenpoetsen, het toilet doortrekken, zodat ik me ervan bewust wordt dat mijn kamergenote intussen wel klaarwakker moet zijn. Ik probeer in een kwartiertje mijn toilet te maken. Mijn haar opsteken kan ik daarna nog in de kamer doen. Ik zorg ervoor dat ik wat aan heb als ik de badkamer uitkom, want ik weet nog niet hoe Annemiek zal reageren als ik hier zomaar in mijn blootje zou rondlopen. Ik krijg meteen een goede morgen zodra ik de deur van de badkamer opentrek en naar buitenstap. Annemiek geeft zich iets meer bloot dan ik, door wat later in BH en slip de badkamer buiten te komen.

Gebouw met zuilen en halfronde bogen met art-nouveau kenmerken

We zijn vroeg, maar toch zijn we niet de eersten aan het ontbijt. Françoise zit al lekker aan de 'café cassé' (koffie met een weinig melk), met een bord heerlijke croissants en broodjes met marmelade. Het zou het nationale ontbijt worden gedurende heel de reis, met hier en daar 'beghrirs' (pannekoekjes met honing) en heel zelden wat smeerkaas. Duidelijk franse invloed. Ze is verbaasd ons zo vroeg hier beneden aan te treffen. Ze raadt ons aan eerst nog de stad te bezoeken, vooral om de mooie façades te gaan bekijken van de gebouwen in art-deco of art-nouveaustijl uit de jaren dertig. Ze loopt na het ontbijt een eindje met ons mee tot aan een prachtig gebouw met een stijlvolle, klassieke uitstraling, zoals er vele gebouwen zijn in Casablanca.

We komen op onze tocht wel een paar mooie gevels tegen, maar de echte pareltjes, zoals deze die in onze reisgids staan, kunnen we niet terugvinden. We hebben ons niet echt voorbereid op dit uitstapje omdat het niet op het programma staat. Annemiek fotografeert alles wat los en vast zit, terwijl ik mezelf steeds moet bedwingen en zuinig wezen met foto's nemen, omdat ik dit jaar beperkt ben vanwege het voor het eerst digitaal fotograferen, en ik niet genoeg opslagcapaciteit heb. Dit is niet mijn gewoonte en het zal me de hele verdere reis dwarszitten.

Reclamebord voor hennatatouages

Wat we wel zien onderweg zijn hier en daar een paar slapende mensen, waaronder kinderen, moederziel alleen, op een stuk karton, in één of andere deuropening of portaal. Aan de Place des Nations Unies willen we de straat over om tot bij de oude medina te komen. Annemiek stelt voor dit via de ondergrondse voetgangerstunnel te doen, maar ik wijs haar erop dat het daar wellicht ook vol daklozen ligt en ik geen zin heb om op onze eerste dag al overvallen te worden. Ze lacht even om mijn overbezorgdheid en ik voel dat zij het een beetje belachelijk vindt, maar gelukkig volgt ze mijn raad en steken we de brede boulevard over, wat even gevaarlijk blijkt te zijn dan die tunnel - ik heb gelukkig nog steeds mijn tenen.

De medina ontwaakt wanneer we er doorheen lopen. De vuilnis wordt opgehaald in een wagen die het bijna begeeft onder de zakken. Er zijn nog niet veel winkels open, maar aan een zaak waar ze djelabba's en kaftans (lange gewaden met knoopjes aan de voorkant en capuchon) verkopen, houden we halt. Annemiek overweegt om er één te kopen, zodat ze daaronder haar korte broeken en mouwloze t-shirts kan dragen. Ikzelf denk er ook even over om zo'n ding aan te schaffen. We worden meteen binnengelokt door een vriendelijke verkoper, die onze interesse in deze plaatselijke klederdracht heeft opgemerkt. Wanneer ik aan de stoffen voel is mijn zin om dit aan te trekken in deze temperaturen meteen over. Het prikt op de huid. Het is dus niet enkel om jezelf als vrouw lelijk te maken, maar je mag je er blijkbaar ook niet lekker in voelen. Het zal wel met de hitte te maken hebben dat deze stoffen me irriteren.

>

Meer vuilnis dan men kan laden

Annemiek trekt de ene kaftan na de andere over haar hoofd. Uiteindelijk is er eentje bij die haar toch een beetje vrouwelijker maakt en goed ruim zit. Ook ik laat me uiteindelijk overhalen zo'n kaftan aan te trekken, maar het zweet breekt mij meteen uit waardoor ik dreig te stikken en daarom trek ik het ding onmiddelijk weer uit. Er wordt druk onderhandeld over de prijs. Het begint bij 1100 dirham en eindigt, na lang heen en weer bieden, bij 300 dirham. Na al dit gepas en gediscuteer durven we niet zomaar de winkel buitenstappen zonder iets te kopen. Gelukkig hapt Annemiek toe en koopt de jurk. Hierdoor voel ik me vrij om niet te kopen. Ik heb vooral geen zin om al meteen op de eerste dag veel geld uit te geven.

We lopen terug naar het hotel waar inmiddels de rest van de groep al beneden is en druk bezig met wat financiële zaken. Wineke wordt aangesteld als penningmeester. We betalen onze bijdrage van 56€ voor de bijkomende kosten, waaronder de ontbijten vallen, en een eerste donatie van 400 dirham voor de groepspot. Met de groepspot zullen alle gezamelijke uitgaven worden betaald, zoals entreegelden en sommige maaltijden en fooien. Het leven wordt hierdoor een stuk makkelijker tijdens de reis, omdat je niet steeds zelf bij iedere drankstop je portemonnaie moet bovenhalen.