 |
| Picknick aan de Wadi Todra net voor de kloof |
De wegen in Marokko zijn over het algemeen in goede staat, zodat de afstanden goed meevallen. Het zijn ook schilderachtige routes die we volgen, waardoor een reisdag nooit te lang duurt. Af en toe wordt er halt gehouden voor een fotostop. Dat kan eventueel op verzoek, wanneer de tijd dit toelaat. De steeds wisselende landschappen tijdens de rit en de grillige vormen van de natuur, al dan niet door toedoen van de mens, laten ons steeds met plezier de bus uitspringen om als eerste bij het mooiste plekje aan te komen. Er is altijd wel iemand in de groep die een mooie foto opmerkt, ook al lig je zelf op dat moment even te slapen. Het verrassende aan de groep dit jaar is dat er zoveel fotoliefhebbers tussenzitten. Andere jaren kreeg ik af en toe de verveelde opmerking van medereizigers: "wil ze nu weer een foto maken", maar dit jaar moet ik het onderspit delven, toch wat het aantal opnames betreft.
Af en toe wordt er ook halt gehouden om wat te drinken of om een toilet op te zoeken, al verkiezen we vaak de open natuur om onze behoefte te doen. De Marokkaanse toiletten zijn een beetje zoals de Franse, en meestal laat de hygiëne te wensen over. De drankjes waaruit we kunnen kiezen, en die uit de groepspot worden betaald, zijn: vers geperst sinaasappelsap, muntthee, "noss noss" (koffie met veel, schuimende melk, een beetje als capucino), Coca cola, Schweppes lemon, Fanta orange, Fanta lemon, water en heel af en toe ook crème de banane (gemixte melk met verse banaan) of crème d'amande (gemixte melk met verse amandelen). Bier is onderweg niet te krijgen. In sommige hotels, op een plaats waar enkel toeristen komen, kan er een biertje besteld worden. Op restaurant is er heel zelden ook wijn te verkrijgen en in uitzonderlijke gevallen wordt getolereerd dat men zelf een flesje wijn meebrengt en onder tafel inschenkt. In een paar grote steden kan je zelf je voorraad alcoholische drank inslaan, bijvoorbeeld in Fès, rechttegenover ons hotel 'Olympic'.
Een dagelijkse fruitstop, midden in de natuur, hoort er ook bij. Moeder Françoise zorgt ervoor dat iedereen zijn stukje opeet. Meestal staat er meloen op het menu. Thuis ben ik daar niet zo gek op, maar in deze temperaturen smaakt het als een ijsje. Voor de lunch verkiest Françoise meestal een picknick. Ze vraagt daar wel eerst onze instemming voor, en iedereen gaat meteen akkoord. 's Ochtends doet ze haar inkopen in winkels en op markten, af en toe vergezeld van dames uit de groep, en voorziet ons daarmee van Marokkaans brood, blikjes tonijn, tomaten, komkommer, ajuin, olijven, mayonaise, ketchup, augurken, paprika's, en niet te vergeten de dagelijkse portie 'La vache Qui Rit'. Als dessert krijgen we meestal yoghurt. De gekookte eieren voor in de salade, wat peper en zout, worden aan het ontbijt gejat. De picknick wordt ergens op een pittoresk plekje gehouden midden in de natuur. De meesten zijn hier dan ook zeer enthousiast over, en het contact met de groep is hierdoor sterker. Het is een leuke manier om tijd en geld te besparen.