 |
| Hoofdingang van het mausoleum |
In 1956 verrichtte de eerste koning van Marokko, Mohammed V, na de onafhankelijkheidsverklaring, op deze plek het eerste vrijdagsgebed vanop de Hassan-toren. Op zijn sterfbed gaf hij te kennen hier begraven te willen worden. Zijn opvolger Hassan II vervulde zijn wens door opdracht te geven tot de bouw van dit mausoleum.
Genietend van de heerlijke zon en de warmte die op dit namiddaguur nog te dragen is vanwege de nabijheid van de oceaan, loop ik eerst nog naar de zijkant van het mausoleum om de fonteinen te bewonderen. Mijn blik wordt gevangen door één van de kandelabers die aan weerzijden van de trap aan de hoofdingang van het mausoleum staan. Het koper steekt fel af tegen de koningsblauwe lucht, waarin de slanke verticale schachten priemen.
 |
| Koperen kandelaber aan de hoofdingang |
Onbewust gaat mijn fototoestel weer de hoogte in. Het probleem met digitaal fotograferen is wel dat je bij zo'n fel middaglicht niets meer op je display ziet en je dus geen controle meer hebt over de compositie van de foto. Via de zoeker krijg je afwijkingen, waardoor het resultaat anders uitvalt dan je gepland had. Vandaar dat op deze foto de punten van de kandelaber er spijtig genoeg niet opstaan.
Uiteindelijk wandel ik de trap op naar het mausoleum en begeef me in de grafkamer via een deur van siersmeedwerk. Het is er zeer druk zodat ik met moeite een plekje vind aan de balkonrand. Aan de vier hoeken van het balkon staan ook wachters. Eén van de wachters vraagt me een foto van hem te nemen terwijl hij met zijn wijsvinger en duim over elkaar wrijft, een gebaar wat op geld ontvangen duidt. Ik bedank, maar zeg neen, waarna ik vermijd hem verder nog aan te kijken.
 |
| Sarcofaag van Mohammed V |
Van bovenaf kijk ik neer op de sarcofaag, die uit wit marmer bestaat en rust op een granieten voet, temidden van een zwart glanzende marmeren vloer. Ik zie mensen naar boven wijzen en wanneer ik omhoog kijk, zie ik een prachtige koepel van beschilderd mahoniehout, die als een kroon boven de grafkamer hangt. Er valt een zacht licht naar binnen via de gebrandschilderde ramen. Zowel toeristen als moslims zijn onder de indruk van deze pracht en praal die hier ter ere van een geliefd vorst is samengebracht.
Met moeite trek ik me los van al deze schoonheid en wandel terug naar buiten waar ik Annemiek aantref. Ik merk dat ik nog net één foto over heb en dan is al één van de vier geheugenkaarten vol. De eerste dag zit er zelfs nog niet op. Ik begrijp dat ik zal moeten bezuinigen op mijn foto's, terwijl ik me al, anders dan mijn gewoonte, zeer vaak heb moeten bedwingen. Ik heb natuurlijk tot nu toe wel het grootste formaat genomen, dus daar kan ik al op gaan besparen.
 |
| Moslimvrouwen betuigen hun eer |
We lopen nog even tot aan de andere kant van het voorhof voorbij de toren, waar we zicht krijgen op een nabijgelegen park. Niet lang erna besluiten we alvast terug naar de bus te gaan om daar op de rest van de groep te wachten, voor het vervolg van de reis. Buiten de poort zien we een verkoper met djelaba's aan spotprijzen. Hij vraagt 50 dirham voor zo'n ding en dan wordt er nog van je verwacht dat je gaat afdingen. Annemiek voelt zich even bekocht omdat zij die ochtend 300 dirham heeft betaald. maar met een vluchtige blik op de koopwaar van deze kerel kan ik haar verzekeren dat dit goedkope rommel is die heel je wasgoed in de wasmachine kan verkleuren en dat haar kaftan kwaliteit is. Bemerk ik daar een vleugje van opluchting bij haar?